Każdego dnia – świadomie lub nie – piszesz własną, niepowtarzalną historię o obfitości.
O tym, jak pozwalasz jej płynąć. Jak ją przyjmujesz. Jak ją zatrzymujesz. Jak o niej myślisz, czujesz i mówisz.
Choć nasze drogi są różne, łączy nas jedno: wszyscy tęsknimy za życiem, w którym przepływ energii, miłości, dobrobytu i radości czujemy w każdej komórce ciała.
Za życiem, w którym to, co potrzebne, przychodzi z lekkością.
Za spokojem, który pojawia się wtedy, gdy wreszcie ufamy, że jest dla nas wystarczająco.
Temat pracy z obfitością zgłębiam od kilku lat.
Dziś już wiem, że kiedy zaczynamy patrzeć na obfitość z większą świadomością i czułością, dzieje się coś niezwykłego: to, co wcześniej było walką – staje się relacją. To, co wydawało się brakiem – zaczyna kwitnąć. A to, co chcieliśmy zdobyć – zaczyna do nas płynąć samo.
Przez ostatnie lata swojej pracy z ludźmi, ciałem i emocjami obserwuję jedną prawidłowość:
obfitość nie jest czymś, co się zdobywa. Obfitość to coś, do czego się budzimy.
I właśnie z tej perspektywy chcę podzielić się z Tobą dziesięcioma refleksjami o obfitości, które odkryłam poprzez swoją pracę nad obfitością:
1.Obfitość nie przychodzi przez siłę, ale przez łagodność.
Nie zmusisz jej do pojawienia się. Nie wyprosisz. Nie przekonasz argumentami. Obfitość płynie tam, gdzie jest przestrzeń, spokój i obecność.
Kiedy jesteś dla siebie surowy, kiedy oceniasz, że „powinno być inaczej”, zamykasz drzwi. Kiedy zaczynasz siebie obejmować współczuciem – zaczynasz je otwierać. Największy paradoks: im mniej próbujesz kontrolować życie, tym więcej płynie.
2.Nikt nas nie nauczył, jak żyć w obfitości.
W szkole uczono nas matematyki, ale nie uczono zaufania do życia. Nikt nie mówił, że nasze emocje mają wpływ na to, ile dobra potrafimy przyjąć. Obfitość to nie suma liczb – to zdolność, by czuć się bezpiecznie w przepływie. Dlatego bliskie mi jest, by uczyć się języka obfitości: ciała, emocji i uważności. To one są prawdziwymi nauczycielami dobrostanu.
3.Obfitość jest emocją.
Nie zaczyna się w portfelu, tylko w sercu. Kiedy czujesz wdzięczność, radość, spokój – jesteś w jej polu. Kiedy czujesz lęk, brak lub porównanie – odcinasz się od niej, choć nadal jest blisko. Dlatego każda emocja to zaproszenie. Zaproszenie, by zajrzeć głębiej i zapytać: „czego tak naprawdę się boję, kiedy obfitość puka do moich drzwi?”
4.Twoje ciało wie, co to obfitość.
Gdy życie zaczyna płynąć, ciało reaguje – oddechem, ciepłem, rozluźnieniem. A gdy ją blokujesz – napina się, zastyga, kurczy. Dlatego każdy moment, w którym wracasz do ciała, to moment, w którym wracasz do źródła obfitości. Zatrzymaj się. Oddychaj. Posłuchaj, co mówi Twoje ciało. Ono zawsze wie, gdzie płynie życie.
5.Twoja przeszłość nie określa Twojej przyszłości.
To, co przeżyłaś / przeżyłeś, nie musi decydować o tym, co możesz mieć. Twoja historia o braku, o walce, o „nie zasługuję” – może się skończyć. Każdy dzień to nowy rozdział. Obfitość czeka, aż napiszesz go inaczej: z miłością, wdzięcznością i odwagą.
6.Zaufaj rytmowi życia.
Obfitość ma swoje pory roku. Czasem kwitnie, czasem dojrzewa w ciszy, a czasem – pozornie – znika. Nie oznacza to, że jej nie ma. Oznacza tylko, że dojrzewa w tle, jak nasiono pod ziemią. Twoje tempo jest święte. Nie musisz przyspieszać. Nie jesteś w tyle.
7.Życie ma swoje fale.
Czasami jesteś w przypływie – pełna / pełen pomysłów, możliwości, ruchu. A czasami w odpływie – w spokoju, refleksji, zwolnieniu. Jedno i drugie jest potrzebne. Nie da się ciągle rosnąć. Nie da się wciąż dawać. Czasem największym aktem zaufania do obfitości jest pozwolić sobie odpocząć.
8.Masz prawo prosić o wsparcie.
Obfitość nie wymaga samotności. Wręcz przeciwnie – rośnie, gdy się nią dzielisz. Kiedy prosisz, kiedy przyjmujesz, kiedy pozwalasz innym być częścią Twojego przepływu – pokazujesz życiu, że jesteś gotów na więcej. Bo obfitość nie jest prywatnym kontem. Jest siecią połączeń.
9.Twoje błędy nie są przeszkodą, lecz bramą.
Każdy wybór, nawet ten, który wydawał się pomyłką, był lekcją zaufania. Obfitość nie znika dlatego, że się pomyliłaś / pomyliłeś. Ona tylko czeka, aż przestaniesz się karać i zapytasz: „czego mnie to uczy?” Tam, gdzie było poczucie winy – może narodzić się mądrość. Tam, gdzie był wstyd – może pojawić się wdzięczność.
10.Małe kroki mają wielką moc.
Nie potrzebujesz rewolucji. Wystarczy codzienna obecność. Jedno świadome „dziękuję”. Jeden głęboki oddech. Jedna decyzja podjęta z serca, nie ze strachu. Obfitość nie przychodzi nagle – ona się odsłania. Krok po kroku. W rytmie Twojego ciała, Twojej odwagi i Twojej miłości.
Każdy z nas jest twórcą swojej relacji z obfitością. Z odrobiną wdzięczności, świadomości i łagodności Twoja obfitość zacznie do Ciebie mówić.
Kiedy nauczysz się jej słuchać – już nigdy nie będziesz musiała / musiał jej szukać.
Czym dla Ciebie jest obfitość?
Z wdzięcznością za to, że mogę się z Tobą dzielić…
